Gastheer Lo Dijkstra verwelkomde het publiek en legde even in het kort uut wat de Drentse Boekenweek is. Der much ja ies iene wezen die dat nog niet wet!! Ie weet mar nooit!
Daorna gaf hij de microfoon an host Desean die het refrein van de rap instudeerde mit iene uut het publiek. Dat het toevallig de nestor van de Drentse schrieverij, Marga Kool, was kun hij vanzölfs niet weten!
Vervolgens leuten de breakdancers heur kunsten zien waorbij benaom de breakdancer die op ien haand in de rondte dreien kunt de waardering van het publiek kreeg. En toen was het de beurt an de rappers. Ze leuten een mooie Drentstalige rap, schreven deur Ton Peters, heuren. Het refrein: De Drentse taol, de Drentse taol, wij kunt het allemaol weur massaal deur het publiek mitzungen.

Nao het spektakel op het Koopmansplein gungen de Drentse schrievers op weg naor ’t Café waoras het schrieversfeest zul wezen. Roem zestig schrievers kwamen derop of. In het schrieversfeest was de officiële prissentatie van het Boekenweekkedo Dörpsstraot Oes Dörp.
Jan Veenstra vertelde in zien inleidend praotien dat zij het jammer vunden dat de commessaris van de Keuningin der niet bij wezen kun um het 1e exemplaar in ontvangst te nemen. ‘ Mar de commessaris hef vast belangriekere dingen an de kop. Wellicht prat hij op dit moment in Den Haag over het samenvoegen van de provincies Grunning, Friesland en Drenthe. Of wij daor nou wel of niet wies mit wezen laot ik in het midden mar zeker is dan in elks geval dat het Nedersaksisch groter wordt dan het Fries’, aldus Jan Veenstra.
Vervolgens brachten schrievers van het Boekenweekkedo, samen mit Geert Jan Brader, een echte Drentse smartlap, op de wies van ‘ Een man mag niet huilen’ ten geheure mit het refrein:

Mar een Drent mag niet reren
Ok al hef hij verdriet
Een Drent mag niet reren
Hoe stoer het ok giet
Hij mut alles vergeten
En hum nooit laoten gaon
Nee, een Drent mag niet reren
Zölfs gien enkele traon.

Um het 1e exemplaar van het Boekenweekkedo toch an te langen weur der een kleine kwiss mit ien vraog holden. Helaas wus gien van de anwezigen het goeie antwoord en daorum kreeg Abel Darwinkel het 1e exemplaar. Um zien mooie trouwe ogen en ok umdat hij Jan en met name Ton hölpen hef bij het schrieven van de gedichten.
Nao nog wat huusholdelijke mitdielings van Baukje Bloemert kun het feest dan echt begunnen.
De muziekgroep The Stokers har der wel zin in en het was dan ok volop feest in ’t Café.
Rond twaalf uur waren de mieste schrievers hen huus vertrökken.
De echte feestbeesten bint deurgaon tot in de late uurties!